In een zeer interessant advies waarschuwt de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving voor de hypernerveuze samenleving. Gedreven door individualisme, prestatiedruk en versnelling. Met als tegenkracht inclusie, vertraging en verbinding.
De afgelopen weken merk ik hoe raak dat is. Vooral in mijn werk.
Hoe kom je tot de kern als een opdrachtgever nauwelijks tijd heeft?
Hoe creëer je samenwerking als mensen elkaar eigenlijk niet kennen?
Ik zie hoe essentieel verbinding is om iets te laten slagen.
Ons motto is niet voor niets: Het ontstaat áltijd tussen mensen.
En tegelijk merk ik hoe lastig het is om daar ruimte voor te maken.
Want ook ik laat me steeds weer verleiden tot versnelling. Waar ik idealiter een paar uur nodig heb om een vraag écht te doorleven, plannen we een uurtje online. Omdat het efficiënter lijkt, dit nu gewoon beter past en we alvast een start maken….
Terwijl ik weet dat juist in die vertraging het verschil ontstaat. Zodat mensen elkaar begrijpen, vertrouwen groeit en betere keuzes worden gemaakt.
Voor mij zit de opgave niet in af en toe vertragen, maar in het anders inrichten van hoe we werken. Samen met Christianne wil ik scherper kijken hoe we inclusie, vertraging en verbinding niet als interventie inzetten, maar als leidende principes in ons werk.
In hoe we opdrachten vormgeven.
In hoeveel tijd we vragen en waarom.
En in hoe we verschillende perspectieven vanaf het begin mee laten wegen.
Niet achteraf repareren wat te snel ging. (Dat kost tijd!)
Maar vooraf ruimte organiseren voor wat nodig is.
Dat vraagt iets van opdrachtgevers.
En eerlijk gezegd ook van onszelf.
De komende dagen begin ik klein.
Bewust vertragen. Aandacht voor mezelf en mijn naasten, aan de paastafel.
Ruimte maken voor de vraag: hoe vertaal ik deze principes naar mijn dagelijkse praktijk?
Catelijne