Je hoort het. En denkt: maar dit moet nú gebeuren. Dus regel je het zelf. Via een collega die “wel even iets kan schrijven”. Of iemand die handig is met Canva. Of je stuurt alvast iets rond. Begrijpelijk. Want jij bent verantwoordelijk voor voortgang. Voor resultaat. Voor tempo. Maar hier wringt het vaak.
Ik heb inmiddels ervaren dat interne opdrachtgevers communicatie vaak zien als een loket. Je dient een aanvraag in. Je verwacht een product. En als het te lang duurt, zoek je een andere route. Alleen: communicatie ís geen loket. Zeker niet in zorg en welzijn, waar de veranderopgaven groot zijn en de druk hoog is. Daar is vaak geen middel nodig. Daar heb je iemand nodig die met je in gesprek gaat en helpt duiden, verbinden, prioriteren.
In gesprekken met MT’s en communicatieteams zie ik hoe snel dit patroon ontstaat. Managers willen tempo. Communicatie wil zorgvuldigheid. En beiden maken onvoldoende scherp wat nu écht nodig is.
Dat vraagt iets van communicatie. Maar ook iets van jou als manager of bestuurder. Heb je communicatie op tijd betrokken? Heb je samen bepaald wat echt prioriteit heeft? Heb je ruimte gegeven om mee te denken vóórdat het besluit vaststond? Als dat gesprek niet wordt gevoerd, ontstaat frustratie.
Communicatie voelt zich uitvoerder.
Managers voelen zich niet geholpen.
En geitenpaadjes lijken sneller.
Maar ze leiden uiteindelijk tot minder samenhang, vertrouwen en overzicht.
Als je het ons vraagt begint de echte beweging niet bij méér snelheid.
Maar bij een goed gesprek over verwachtingen, prioriteiten en verantwoordelijkheden. Wanneer heb jij dat gesprek voor het laatst écht gevoerd?